Marcin Świetlicki
niedziela, 29 czerwca 2014
czwartek, 26 czerwca 2014
Ukochany film.
Trudno zabrać mi ułożyć słowa, dopasować jedno do drugiego i jeszcze być z tego zadowolonym. Może przede wszystkim dlatego, że film, o którym chciałabym opowiedzieć jest złożony z obrazów. Nie ma tam za wiele dialogów, wszystko rozgrywa się na poziomie gestów, krajobrazów, spojrzeń. I taki też chyba będzie ten post.
środa, 25 czerwca 2014
Wiedeński samotnik (Nocna sztuka cz.I)
W kurzącym się na półce albumie o malarstwie zobaczyłam najpierw ten obraz...
| "Autoportret" E.Schiele |
"Jest on patetycznym i wstrząsającym wyrazem bezbronności. Przedstawiony na nim strzęp człowieka, z którego została tylko skóra i kości, jest obwiedziony białą linią wyrażającą zniewolenie i ograniczenie swobody,odczuwane przez artystę. Zwróćmy uwagę na ręce, które prawie znikają od łokci w dół. W paradoksalny sposób sugerują one ukrytą energię. Malarz przedstawia nam siebie jako nieszczęśliwego, niewypierzonego młokosa. Obraz, który może wydać się zbyt osobisty, na swój histeryczny sposób wyraża jednak w pełni lęki i obawy, jakie często targają bardzo młodymi mężczyznami."
wtorek, 24 czerwca 2014
Historia w kilku smutnych aktach
Pewnego dnia jednak pisarz doszedł do wniosku, że można jedną długą historię opowiedzieć jeszcze dłużej. Nie od dziś wiadomo bowiem, że mole książkowe łase są na ładne zestawienia słowne, opisy i więcej czaru niż zwykle oferują im pisane nieprawną ręką książki debiutantów. Co najlepsze, mole książkowe zazwyczaj o tym nie wiedzą, bo opisy kojarzą im się z długimi fragmentami Nad Niemnem czy Władcy Pierścieni i stereotypami powtarzanymi w mediach - opisy to zło. A tak na prawdę, pisarze fundują im długie opisy, a oni nic, tylko się zachwycają. Więc pisarz postanowił - będzie jeszcze dłużej niż zwykle. Zamiast jednej książki zrobię trzy, bo i historia jest obszerna i opisów można dodać co nie miara.
Jak pomyślał tak zrobił.
A po trylogię sięgnęła czytelniczka zaznajomiona i zaprzyjaźniona z jego twórczością, zachęcona już ładnym tytułowym nawiązaniem do lubianego Orwella. I czytelniczka była zdziwiona. Najpierw tylko zdziwiona - bo historia zaczęła kroczyć w kierunku dla pisarza nieznanym, próbowała jakieś społeczne problemy poruszać i otwierać oczy? Czytelniczka nie była pewna, ale tak to wyglądało. Poza tym, książka była długa. Nie długa objętościowo, długa opisowo - jedna, głupia i najzwyczajniejsza czynność zajmowała stronę, coś poważniejszego, jak zabicie kogoś, stron 100. I tak czytelniczka zasypiając widziała jak zabójca wchodzi już do pokoju i jest sam na sam z ofiarą i już, już jest prawie pewna, że dziś się dowie, co się dzieje, a tu dostaje jeszcze kolejne kilkadziesiąt stron popisowego lania wody, za które w szkole by punkty odjęli i kolejne zdania powykreślali, by wreszcie po dwóch dniach przeczytać, że tak, ze spokojem go zabito. Mówi się, że system szkolnictwa to coś strasznego, lecz czytelniczka miała ochotę oddać książkę prosto do swej Polonistki, która ładnie by okroiła tę powieść.
Lecz czytała dalej. Zabili to zabili, historia zrobiła się wreszcie bardziej charakterystyczna, taka, jakiej po tym pisarzu można było się spodziewać. I przeminął tom pierwszy, troszkę nużący, lecz jednocześnie cały czas na poziomie. Drugi był gorszy. Może nie historiowo, lecz pod względem opisów. W trzecim czytelniczka się załamała, rozpłakała i tak tragicznie by się zapewne skończył ten dramat w kilku aktach, lecz ona postanowiła walczyć dalej i czytała i odkładała. Aż wreszcie się poddała. Ze smutkiem.
Bo trudno nie zauważyć, jak ładna jest sama historia. Są dwa światy, są dwa księżyce na niebie, jest uczucie tak lekkie, że na początku niezauważalne, są nawiązania do wielu książek, do kotów, są bohaterowie, którzy fascynują, łączą się historie najzwyczajniejsze z niezwykłymi do granic możliwości. Jest książka magiczna, jest pewna poczwarka, są tajemnicze stworzonka. Nie mogło być lepiej.
Tylko tego nie da się czytać. Po myślach omotanych w proste zdania, których jest zdecydowanie za dużo i które układają się w piętrowe akapity o niczym, czytelniczka zaczęła powoli zauważać, że nie wie, o czym dokładnie czyta, że wszystko jej się zamazuje i gubi sens, bo słów jest tak dużo i żadne nie chce jej zaprowadzić w konkretne miejsce. I że choć historia mogła być genialna, a jest jedynie dobra, to ona wcale nie ma ochoty czekać na rozwiązanie, szczególnie, że sam autor w pewnej chwili sprawia wrażenie, jakby zapomniał, że cokolwiek ma skończyć.
I może to wszystko zadziałało na ludzi, którzy musieli rok czekać na kolejny tom, nie było takiego zderzenia, a jedynie troszkę zdziwienia, jak przy pierwszym tomie czytelniczki. A gdy czyta się trylogię hurtem...
... cóż, ostatni tom do dziś kurzy się na szafie. Może kiedyś i czytelniczka się dowie, jak to wszystko się kończy i czy w ogóle się kończy.
Na razie jednak po prostu nie pamięta, czyta ładniejsze rzeczy. Takie, które czytać się da.
Trylogia 1Q84, H.Murakami, Muza, tł.A.Zielińska-Elliot
Ps. Niektórzy ludzie są już bardzo szczęśliwymi ludźmi i mają Only Lovers Left Alive na DVD. Z dodatkami. I podzielili się wyciętymi scenami, tym samym robiąc innych ludzi jeszcze bardziej szczęśliwymi. Słowem, tym mniej szczęśliwym zaleca się obejrzeć, szczęście wzrasta, sprawdzono.
niedziela, 22 czerwca 2014
10. Wieczorem...
Leopold Staff
La Rochefoucauld
Ja nie nudzę się nigdy.
Ledwo tylko się zbudzę,
Głowę wciąż mam zajętą.
Kiedy jednak się nudzę,
Biorę książkę do ręki,
Siadam w oknie wygodnie
I patrzę na ulicę,
Jak się snują przechodnie.
środa, 18 czerwca 2014
Niezobowiązująco.
Wreszcie nadszedł czas na, gdy mogę sobie siąść nie myśląc o tym, co jutro jest niezbędnego do zrobienia, co jeszcze dziś muszę wypełnić, choć wcale nie mam ochoty. Wakacje, wreszcie, po raz pierwszy chyba aż tak wyczekiwane wakacje. I w wakacyjnym nastroju postanowiłam stworzyć stos. Na najbliższe dwa długie, niezapomniane miesiące, które chociaż po części będą wypełnione książkami.
poniedziałek, 16 czerwca 2014
Sobotnie zestawienie ulubionych filmów, czyli kto nie lubi Johnny'ego Deppa?
Od jakiegoś czasu z mniejszą lub większą regularnością prowadzę sobie konto na filmwebie. Bez zbędnych refleksji rozdaję na prawo i lewo gwiazdki filmowe, dołączam największe szmiry do ulubionych, by za tydzień zmienić zdanie. Dlatego też z zaskoczeniem ostatnio zauważyłam jedno - obejrzałam połowę filmów z Johnnym Deppem. Bez specjalnych planów i innych zestawień, po prostu. Po części dlatego, że lubię Burtona i Burtona oglądam. Po części dlatego, że lubię Piratów z Karaibów. Jednak mimo wszystko, połowa to bardzo dużo.
niedziela, 15 czerwca 2014
9.Wieczorem...
Kiedy jestem sama,
robi się we mnie więcej miejsca.
Rozsiadam się wygodnie
w samej sobie, po turecku,
i zabieram się do myślenia
o tym i owym.
Kiedy jestem sama,
rozkwitają we mnie raje
wszystkich religii świata.
Blaski, skrzydła, lecenie
w górę.
Kiedy jestem sama,
wchodzi we mnie przez skórę
mróz
przestrzeni kosmicznej.
Dwieście osiemdziesiąt stopni
poniżej zera.
Anna Świrszczyńska
Dwieście osiemdziesiąt stopni mrozu
sobota, 14 czerwca 2014
Ballada o smutnej knajpie
Zabawnie porównuje się ostatnie nastroje do lektur aktualnie czytanych. Czytasz powoli, po kawałku, bo na więcej nie masz czasu i jednocześnie weryfikujesz cały swój dzień, lekkie kolory czy może jedynie czerń i biel.
W zabieganiu, z porozrzucanymi po wszystkich godzinach i czasach myślami, od miesiąca czytam Carson McCullers. Amerykańska autorka w kanon literatury światowej wpisała się książką "Serce to samotny myśliwy" i chyba jedynie ta pozycja zaistniała w świadomości czytelników. A do mnie trafiła trochę zapomniana "Ballada o smutnej knajpie" - króciutka, melodyjna i samotna nowela.
Było o pannie Amelii, która z głową do interesów, sklepem, knajpą i umiejętnością pędzenia najlepszego samogonu w mieście, żyła sobie spokojnie i dostatnio. Oczywiście, wszyscy jednocześnie wiedzieli, że panna Amelia była inna. Panna Amelia bowiem ubierała się raczej jak mężczyzna i była trochę straszna. Wszystko zmieniło się, gdy do miasteczka zawędrował garbus podający się za jej kuzyna.
środa, 11 czerwca 2014
O szkorbucie, przestępcach i modzie.
niedziela, 8 czerwca 2014
8 porad pisarskich Neila Gaimana
Neil Gaiman na niedzielę. Jednak to właśnie ten króciutki artykuł skłonił mnie do powrotu i to te rady, chociaż nie marzę o pisaniu książki zawsze pomagają w pisaniu moich krótszych i dłuższych tekstów. Bo jednak Gaiman to mądry człowiek jest.
1. Pisz.
2. Układaj jedno słowo po drugim. Znajduj właściwe słowo i zapisuj je.
3. Dokończ to, co zaczynasz pisać. Cokolwiek musisz zrobić, aby to skończyć, zrób to.
4. Odłóż tekst na bok. Przeczytaj go, jakbyś nigdy wcześniej tego nie czytał. Pokaż go znajomym, których opinię szanujesz i którzy lubią podobną literaturę.
5. Pamiętaj: kiedy ludzie mówią ci, że coś jest nie tak albo im się nie podoba, prawie zawsze mają rację. Kiedy mówią ci, co dokładnie według nich jest źle i jak to naprawić, prawie zawsze się mylą.
6. Popraw tekst. Pamiętaj jednak, że prędzej czy później, zanim utwór osiągnie perfekcję, musisz go zostawić, ruszyć dalej i zacząć pisać kolejną rzecz. Osiąganie perfekcji jest jak pogoń za horyzontem. Cały czas musisz podążać naprzód.
7. Śmiej się z własnych dowcipów.
8. Główną zasadą pisania jest ta, że jeśli robisz coś z wystarczającą pewnością i przekonaniem, to wolno ci robić to, jak tylko chcesz. (To może być zarówno reguła dotycząca życia, jak i pisania. Ale zdecydowanie sprawdza się przy pisaniu). Napisz więc swoją historię, tak jak twoim zdaniem musi być napisana. Napisz ją szczerze, opowiedz najlepiej, jak tylko potrafisz. Jestem pewien, że nie ma innych zasad. A przynajmniej takich, które mają znaczenie.
2. Układaj jedno słowo po drugim. Znajduj właściwe słowo i zapisuj je.
3. Dokończ to, co zaczynasz pisać. Cokolwiek musisz zrobić, aby to skończyć, zrób to.
4. Odłóż tekst na bok. Przeczytaj go, jakbyś nigdy wcześniej tego nie czytał. Pokaż go znajomym, których opinię szanujesz i którzy lubią podobną literaturę.
5. Pamiętaj: kiedy ludzie mówią ci, że coś jest nie tak albo im się nie podoba, prawie zawsze mają rację. Kiedy mówią ci, co dokładnie według nich jest źle i jak to naprawić, prawie zawsze się mylą.
6. Popraw tekst. Pamiętaj jednak, że prędzej czy później, zanim utwór osiągnie perfekcję, musisz go zostawić, ruszyć dalej i zacząć pisać kolejną rzecz. Osiąganie perfekcji jest jak pogoń za horyzontem. Cały czas musisz podążać naprzód.
7. Śmiej się z własnych dowcipów.
8. Główną zasadą pisania jest ta, że jeśli robisz coś z wystarczającą pewnością i przekonaniem, to wolno ci robić to, jak tylko chcesz. (To może być zarówno reguła dotycząca życia, jak i pisania. Ale zdecydowanie sprawdza się przy pisaniu). Napisz więc swoją historię, tak jak twoim zdaniem musi być napisana. Napisz ją szczerze, opowiedz najlepiej, jak tylko potrafisz. Jestem pewien, że nie ma innych zasad. A przynajmniej takich, które mają znaczenie.
Źródło: booklips.pl
sobota, 7 czerwca 2014
Dlaczego kobiety kochają patelnie?
![]() |
| Zacznie się trochę nieadekwatnym lecz zupełnie zrozumiałym gifem. |
Otóż, drodzy czytelnicy, zbieram sobie kobiety z patelniami. Nieśmiało, od roku, niezbyt intensywnie, wierząc, że jak ma przyjść to przyjdzie. A one mimo mojego ograniczonego pola popkulturalnego rażenia pokazują się co jakiś czas...
piątek, 6 czerwca 2014
Letnie wspomnienie
Z Bergmanem jest tak, że wszystko już o nim powiedziano, tysiące słów wirują wokół jego nazwiska w poważnych książkach, długie teksty piętrzą się na profesorskich katedrach. Szwedzki reżyser urósł do rangi geniusza kina, jego filmy są tymi trudnymi, poważnymi, które wymagają skupienia, ciszy. Znawcom wstyd nie znać, laikom strach oglądać. Tysiące mitów, interpretacji i wymagań... kto chce sprawdzać, czy przypadkiem nie jest za głupi na oglądanie takiego kina?
czwartek, 5 czerwca 2014
Potrzebna była chwila...
Post powitalno-powrotny w samym środku bloga. Dziwne?
Ostatnio przeczytałam pewien tekst, który zaczynał się od słów kierowanych do mnie przez Neila Gaimana: Pisz.
Lubię pisać, ostatnio wręcz nałogowo, codziennie. I chociaż mam tyle obowiązków, to postanowiłam wrócić i dalej pisać sobie bloga.
Bo lubię.
Bez nicku, właśnie tutaj. Zapewne pamiętacie tamtego bloga, jednak za dużo tam słów i myśli. Znowu. Najlepiej byłoby zacząć wszystko od początku, nowe konto, nowy blog. Tylko najzwyczajniej w świecie mi się nie chce układać kolejnych czcionek, kolejnych danych podawać, kolejnych kolorów dobierać i kolejnych tytułów wymyślać, kolejnych stron porządkować i wypełniać. No i to by świadczyło już o całkowitym braku stabilizacji. A mi po prostu chce mi się pisać.
O głupstwach, błahostkach i dławiących myślach. O perełkach i potknięciach. O pociągach i nie na temat. O cukrowym Disneyu i przypadkowym króliku. Wędrując przez te absurdy kulturalne i nieprofesjonalnie sobie notując w pełnym słońcu.
Mimo wszystko.
Post powitalno-powrotny w samym środku bloga. Zdarza się, gdy się lubi.
Ostatnio przeczytałam pewien tekst, który zaczynał się od słów kierowanych do mnie przez Neila Gaimana: Pisz.
Lubię pisać, ostatnio wręcz nałogowo, codziennie. I chociaż mam tyle obowiązków, to postanowiłam wrócić i dalej pisać sobie bloga.
Bo lubię.
Bez nicku, właśnie tutaj. Zapewne pamiętacie tamtego bloga, jednak za dużo tam słów i myśli. Znowu. Najlepiej byłoby zacząć wszystko od początku, nowe konto, nowy blog. Tylko najzwyczajniej w świecie mi się nie chce układać kolejnych czcionek, kolejnych danych podawać, kolejnych kolorów dobierać i kolejnych tytułów wymyślać, kolejnych stron porządkować i wypełniać. No i to by świadczyło już o całkowitym braku stabilizacji. A mi po prostu chce mi się pisać.
O głupstwach, błahostkach i dławiących myślach. O perełkach i potknięciach. O pociągach i nie na temat. O cukrowym Disneyu i przypadkowym króliku. Wędrując przez te absurdy kulturalne i nieprofesjonalnie sobie notując w pełnym słońcu.
Mimo wszystko.
Post powitalno-powrotny w samym środku bloga. Zdarza się, gdy się lubi.
poniedziałek, 2 grudnia 2013
"Moje życie upływało pod znakiem książki."("Moje życie z książką" Z.Rabska)
Tę podróż zapamiętam do końca życia. Wędrowałam po Warszawie międzywojennej, Paryżu, Londynie, Brukseli, Zakopanem. Na każdym kroku spotykałam znanych autorów tamtego okresu, bibliofilów, znawców, pasjonatów. Jednak najważniejsze były one - książki.
Zuzanna Rabska była poetką, pisarką, jednak przede wszystkim bibliofilką. Wychowana w domu pełnym książek, w miłości do książek, całe życie spędziła czytając, rozmawiając, opowiadając i szukając książek. Rok przed śmiercią, gdy większość bliskich jej osób zabrała wojna, postanowiła i przed nami otworzyć swój świat. Więc i ja... zapraszam.
niedziela, 1 grudnia 2013
9. Wieczorem...
Święta Dziewczynko z Zapałkami
chroń nas przed staruchami
co płaczą, że wszędzie zło
martwią się, że nas okłamują
nie mówiąc nam o tym
a nas cieszy pole różowe
kiedy wschodzi zboże
nagietek który przekwita w październiku
pszczoły dokładnie złote
leszczyna co wydaje jednocześnie kwiaty i orzechy
spotykamy się z Matką Boską w ogrodzie
żyjemy z kundlem na co dzień
czujemy niewidzialne ręce
widzimy dalej i więcej
"Modlitwa" Jan Twardowski
piątek, 29 listopada 2013
"To dusza tego malarstwa...", czyli o butach van Gogha
Jedna para butów przy której nie trzeba słów, które oddziałują na człowieka samoczynnie, bez jakichkolwiek komentarzy. Po prostu.
czwartek, 28 listopada 2013
List do Mikołaja
Adres: pokryta śniegiem Laponia
Kochany Święty Mikołaju!
Dziękuję Ci za tak wiele spełnionych marzeń z poprzedniego listu. Jak to zwykle bywa, czas uciekał, więc chociaż aż cztery książki mi wtedy przyniosłeś, tylko "Łowy" zdążyłam przeczytać. Cały rok jak zwykle przebiegł (coraz lepszą ma kondycję, też to zauważyłeś?), starałam się być grzeczna w miarę, pierniczki na Ciebie czekają (z zimy na zimę lepsze), więc może opowiem też o moich malutkich marzeniach?
poniedziałek, 25 listopada 2013
Słów tylko kilka, bo się nie mieszczą ("Szklany klosz" S.Plath)
| źródło |
Wiecie jak to jest, gdy emocje i legendy narastają wokół danego tytułu. I potem w jak dziwny sposób owe powieści się bronią. "Szklany klosz" zrzucił z siebie wszystkie słowa, którymi zwykli śmiertelnicy określają samotność, depresję, obłęd, chorobę psychiczną, zagubienie, niezrozumienie... Długo mogę wymieniać ja, długo możesz wymieniać i ty, dobrze o tym wiemy. Sylvia Plath tego nie robi.
niedziela, 24 listopada 2013
8. Wieczorem...
"Nie jest ze mną dobrze
staram się
utrzymać życie przy sobie
obejmuję magnetofon krzesło
całuję klamkę
wychodzącą na balkon
stawiając kolejne kroki jakby
zdobywał przyczółki
idzie
prowadzącą do ośrodka rehabilitacji
aleją
siwy
pogodny
w sportowym dresie
z powyłamywanymi nogami
Bóg z nim
sen z Tobą
z tamtymi gwiazda telewizji
a ze mną nie jest dobrze
nikomu..."
Jacek Podsiadło
Subskrybuj:
Posty (Atom)












.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*)



.jpg)
.jpg)