Ukochany film.

Trudno zabrać mi ułożyć słowa, dopasować jedno do drugiego i jeszcze być z tego zadowolonym. Może przede wszystkim dlatego, że film, o którym chciałabym opowiedzieć jest złożony z obrazów. Nie ma tam za wiele dialogów, wszystko rozgrywa się na poziomie gestów, krajobrazów, spojrzeń. I taki też chyba będzie ten post.

Historia zaczyna się w pewnym pustym mieszkaniu, którego okna wychodzą na ruchliwą, kolorową ulicę. Dziewczyna, właścicielka mieszkania zapewne, zaopatrzona w plecak, milcząca, zamyślona, wsiada w samochód i rusza przed siebie.

Potem widzimy już tylko piękną Irlandię. Samotną, zieloną, ożywającą co jakiś czas, sprawiającą, że i my żyjemy. Widzimy też wędrówkę, spokojną, milczącą, pełną niewypowiedzianych gestów i powolnego odradzania się, często wypełnionego strachem. Widzimy opowieść o zostawianiu wszystkiego za sobą, powstawaniu z popiołów, choć wydaje nam się, że atmosfera jest wręcz depresyjna.

Potem pojawia się on. I chciałoby się powiedzieć, że historia się dopiero zaczyna. A tak naprawdę, ona trwa i to wszystko od początku do końca jest ważne. Zresztą, on jest, ale go nie ma. Też jest krajobrazem.

Potem znowu jest dużo krajobrazu, aż wreszcie jest puenta. I my, zachwyceni.

Bo ten film jest tak cichy, wydaje się być tak depresyjny, tak melancholijny i tak smutny, że gdy po obejrzeniu uświadamiamy sobie, jak wielką on niesie nadzieję, nie możemy wyjść ze zdumienia. 

I chociaż chcielibyśmy powiedzieć tak wiele, opowiedzieć o tych wszystkich drobnych radościach, wydawać by się mogło nic nie znaczących niuansach, to słów po prostu brakuje. Bo tak naprawdę, już teraz okropnie otarłam się o spoiler, prawie psując całe szczęście oglądania. A i tak nie powiedziałam najpiękniejszego. I nie chcę mówić. Nie chcę wymieniać tych wszystkich perełek. Obejrzyjcie.

A kiedyś i ja rozwinę każde z tych zdań, bo każde jest małym wątkiem i kiedyś zachwycę się jeszcze raz. Gdy słowa dojrzeją, gdy zaczną się rumienić i nie będą ubrane w chłodne emocje. Wtedy opowiem o nadziei, Irlandii, muzyce, przeszłości, spakowanym plecaku, morzu, ławce i dłoniach.

Kiedyś. Bo gdyby się tak zastanowić, to przecież nic osobistego...

"Nothing personal", reż.Urszula Antkowiak, 2009

*Oczywiście tytuł troszkę naciągany, bo operuję kilkunastoma tytułami filmów, które tasując się są bez zastanowienia nazywane tymi jedynymi. I wcale nie przeszkadza mi, że jeszcze wczoraj krzyczałam, że "Pół żartem, pół serio" to mój ukochany film. Bo to prawda. Lecz "Nothing personal" też jest moim ukochanym.