Ballada o smutnej knajpie

Zabawnie porównuje się ostatnie nastroje do lektur aktualnie czytanych. Czytasz powoli, po kawałku, bo na więcej nie masz czasu i jednocześnie weryfikujesz cały swój dzień, lekkie kolory czy może jedynie czerń i biel.

W zabieganiu, z porozrzucanymi po wszystkich godzinach i czasach myślami, od miesiąca czytam Carson McCullers. Amerykańska autorka w kanon literatury światowej wpisała się książką "Serce to samotny myśliwy" i chyba jedynie ta pozycja zaistniała w świadomości czytelników. A do mnie trafiła trochę zapomniana "Ballada o smutnej knajpie" - króciutka, melodyjna i samotna nowela.

Było o pannie Amelii, która z głową do interesów, sklepem, knajpą i umiejętnością pędzenia najlepszego samogonu w mieście, żyła sobie spokojnie i dostatnio. Oczywiście, wszyscy jednocześnie wiedzieli, że panna Amelia była inna. Panna Amelia bowiem ubierała się raczej jak mężczyzna i była trochę straszna. Wszystko zmieniło się, gdy do miasteczka zawędrował garbus podający się za jej kuzyna. 

Jednak zaczęło się od tego, że ponad słowami unosił się ten charakterystyczny amerykański styl i klimat miasteczek gdzieś na północy, gdzieś na południu, o których nikt nie wie i których na żadnej mapie nie znajdziesz. Tam zawsze jest spokojnie, jest dużo pól, drzew, by można wszystkie swoje dziwactwa i lęki pochować, tam też wszystko wydaje się być normalne, tylko ludzie czasem szepczą, że niektórych można zacząć się nawet bać. Czytelnik też od początku zatapia się w świat, gdzie wszystko otulone jest spokojem, by przez całą lekturę czuć ten wszechobecny, irracjonalny niepokój. I dobrze wiedzieć, że to wszystko w pewnej chwili może pęknąć...

Lecz czyta. Ja czytam, bo lubię patrzeć, jak Carson szansę daje wszystkim, jak stopniowo odkrywa cały zamysł i pokazuje, że mimo budowanych murów, odgradzania się, często wszyscy razem skłaniamy się w kierunku tego samego i nieuchronnie tam podążamy. Poza tym, lubię patrzeć, jak szansę na miłość dostają wszyscy i jak jednocześnie to uczucie potrafi być okrutne, jak okropnie zaplątane i drwiące, tak, że na koniec nawet nie wiemy, co się dokładnie stało.

Poza tym, to jest jedna z tych książek, w których nie obdarzamy sympatią bohaterów. Podobnie jak było z Godotem, podobnie jak było z Hamletem, podobnie jak było z "Doliną Muminków w listopadzie", jak w mitologii i na koniec jeszcze czasem u Capote'a . Ta książka po prostu przepływa, ofiarowuje nam klimat wszechobecny w teatrze absurdu, choć wcale nie nosi jego cech. A my nie próbujemy kogoś polubić i do kogoś się przywiązać, tylko powoli przyrównujemy to wszystko do swojego życia, czekając na nieuchronnie zbliżającą się puentę, która nadchodzi i która wbija nas w ziemię, by zaraz pokazać, że tak naprawdę, tylko tego mogliśmy się spodziewać.

I zostawia nas. W poczuciu beznadziei.

Zaczarowała mnie ta książka. Swoim wyczuciem, poruszanymi trudnymi, choć tak popularnymi tematami, klimatem, który stworzyć umieją jedynie Amerykanie, tęsknotą i rozdarciem. Zostawiła gorzki smak w ustach i choć może po części, zrozumienie.

"Ballada o smutnej knajpie" C.McCullers, PIW, 1970, tł. K.Jurasz-Dąmbska

I tutaj będą podziękowania dla autorki wspaniałego bloga To przeczytałam, która o tej książce napisała i dzięki której na tę książkę się skusiłam.

źródło zdjęcia pierwszego, drugiego i trzeciego