niedziela, 8 czerwca 2014

8 porad pisarskich Neila Gaimana

Neil Gaiman na niedzielę. Jednak to właśnie ten króciutki artykuł skłonił mnie do powrotu i to te rady, chociaż nie marzę o pisaniu książki zawsze pomagają w pisaniu moich krótszych i dłuższych tekstów. Bo jednak Gaiman to mądry człowiek jest.


1. Pisz.
2. Układaj jedno słowo po drugim. Znajduj właściwe słowo i zapisuj je.
3. Dokończ to, co zaczynasz pisać. Cokolwiek musisz zrobić, aby to skończyć, zrób to.
4. Odłóż tekst na bok. Przeczytaj go, jakbyś nigdy wcześniej tego nie czytał. Pokaż go znajomym, których opinię szanujesz i którzy lubią podobną literaturę.
5. Pamiętaj: kiedy ludzie mówią ci, że coś jest nie tak albo im się nie podoba, prawie zawsze mają rację. Kiedy mówią ci, co dokładnie według nich jest źle i jak to naprawić, prawie zawsze się mylą.
6. Popraw tekst. Pamiętaj jednak, że prędzej czy później, zanim utwór osiągnie perfekcję, musisz go zostawić, ruszyć dalej i zacząć pisać kolejną rzecz. Osiąganie perfekcji jest jak pogoń za horyzontem. Cały czas musisz podążać naprzód.
7. Śmiej się z własnych dowcipów.
8. Główną zasadą pisania jest ta, że jeśli robisz coś z wystarczającą pewnością i przekonaniem, to wolno ci robić to, jak tylko chcesz. (To może być zarówno reguła dotycząca życia, jak i pisania. Ale zdecydowanie sprawdza się przy pisaniu). Napisz więc swoją historię, tak jak twoim zdaniem musi być napisana. Napisz ją szczerze, opowiedz najlepiej, jak tylko potrafisz. Jestem pewien, że nie ma innych zasad. A przynajmniej takich, które mają znaczenie.

Źródło: booklips.pl

sobota, 7 czerwca 2014

Dlaczego kobiety kochają patelnie?

Zacznie się trochę nieadekwatnym lecz zupełnie zrozumiałym gifem.
Niewiele mam popkulturalnych obłąkań. Może trochę za dużo rozmawiam o bajkach Disneya, ale na tym moje przewinienia się kończą. Jednak jeden temat od długiego czasu uśmiecha się do mnie i podsyła coraz to nowe skalpy do mojej kolekcji, która zapewne kiedyś zawiśnie nad łóżkiem i co rano będzie na mnie drwiąco spoglądać.
Otóż, drodzy czytelnicy, zbieram sobie kobiety z patelniami. Nieśmiało, od roku, niezbyt intensywnie, wierząc, że jak ma przyjść to przyjdzie. A one mimo mojego ograniczonego pola popkulturalnego rażenia pokazują się co jakiś czas...

piątek, 6 czerwca 2014

Letnie wspomnienie


Z Bergmanem jest tak, że wszystko już o nim powiedziano, tysiące słów wirują wokół jego nazwiska w poważnych książkach, długie teksty piętrzą się na profesorskich katedrach. Szwedzki reżyser urósł do rangi  geniusza kina, jego filmy są tymi trudnymi, poważnymi, które wymagają skupienia, ciszy. Znawcom wstyd nie znać, laikom strach oglądać. Tysiące mitów, interpretacji i wymagań... kto chce sprawdzać, czy przypadkiem nie jest za głupi na oglądanie takiego kina?