Mówi się: Chwieje się pokład, ale cały czas trzyma, czyli o Igrzyskach Śmierci II

Powinno zaczynać się tak - bardzo lubię tę trylogię. Trudno być bezkrytycznym w stosunku do niej, jednak podoba mi się nastrój i komentarze jakie wywołała, podoba mi się próba (nie zawsze udana) przekazania pewnych zasad, troszkę toporne nawiązanie do klasyków (Orwell!) i czerpanie z przeszłości, by przenieść coś w przyszłość. Ale przejdźmy do filmu.

Katniss i Peeta po zwycięstwie w ostatnich igrzyskach muszą odbyć obowiązkowe turnee po dystryktach. Katniss się troszkę rzuca... zresztą, omińmy zbędny fragment - czytaliście książkę, prawda? Jeśli znacie tylko pierwszą część, to jesteście na pozycji uprzywilejowanej, będzie niespodzianka, która znacząco wpłynie na poziom zainteresowania. Jeśli znacie całą trylogię, to nic dodawać nie trzeba. Jeśli (jakimś dziwnym trafem) nie słyszeliście jeszcze o tej historii - osobiście polecam chronologicznie się zapoznawać. I przede wszystkim, przestać czytać, bo posty z serii Mówi się, są zazwyczaj najbardziej emocjonalnymi, w trakcie których staram się przekrzyczeć tłum.


Film był... chwiejny. Zgromadzono w nim aktorów miłych dla oka, niektórych oscarowych, zdecydowanie dobrze nam się kojarzących. A oni sobie grali, pokazując umiejętności (wbrew wszelkim plotkom Jennifer udowodniła, że ma trzy miny - cudowną z windy, tradycyjną i coś co zapewne nazywa się ja zaraz wbiję ci strzykawkę!), wywoływali wiele emocji (Finnick! wizualnie nikt nie miał szans), robili to, czego się od nich oczekiwało.

W tym tkwił jednak problem. Reżyser i scenarzyści sprawiali wrażenie, jakby nie wiedzieli dokładnie, czego chcą. Książce zabrakło brutalności w dosłownym tego słowa znaczeniu, bo pani Collins nie była przekonywująca. Filmowcom było łatwiej, jednak wydaje mi się, że przy każdej straszniejszej scenie łapali się za głowę i dochodzili do wniosku, że w filmie dla młodzieży nie może być tak dużo trupów. Więc wplatali rozmyślania typu Wolę Gale'a czy Peetę? jakby to miało wszystko zrekompensować. Słowem wyszły wahania trwające od początku (dosłownie, od początku) do końca filmu i przebiegające mniej więcej tak - trup, rozmyślania, trup, rozmyślania, trup, rozmyślania. Zabrakło kulminacji, budowania napięcia i rozpaczy, co trudne było do osiągnięcia, skoro w trzeciej minucie zabito pierwszego człowieka (to nic, że to jedynie wyobrażenie, to wytłumaczono widzowi dopiero chwilę później) i z częstotliwością do 10 minut raz po raz mordując, chłostając czy bijąc poszczególnych bohaterów.

Wszyscy byli jednak zgodni co do tego, że wyróżniać się w tym filmie nie należy. Naszą uwagę powinna przykuwać niepokorna Katniss, jednak trudno było widzieć ją jako człowieka, którego inni łączą z nadzieją. Polubić jej się nie dało, Peeta troszkę ratował wizerunek, jednak nie tak, jak tego można było oczekiwać. Finnicka zabrano trochę za dużo. W mojej pamięci rysował się jako człowiek silny, kpiący, a jednocześnie prawy. Idealny by zająć tron podczas bezkrólewia. Jednak nawet nie próbował. I nie jest to wcale wina aktora, ale po raz kolejny - wizji reżysera.

Jednak nie można powiedzieć, że było beznadziejnie. Można w punktach pozytywy?:
-Babcia. Od początku do końca, cudownie wykreowana i napisana rola, licząca się z uczuciami widza. Zdecydowana faworytka do ulubieńca filmu.
-Johanna. Widziałam kilka wywiadów z tą dziewczynką (bo inaczej jej nazwać nie można), której metamorfoza przekonała mnie w zupełności. No i kolejna dobrze napisana drugoplanowa postać...
-Przekolorowanie Kapitolu. Lubię ten kontrast, chociaż oczywiście, nie robi to takiego wrażenia jak w części pierwszej.
-Mimo wszystko sympatia, jaką darzymy bohaterów. No i nowi bohaterowie, którzy jeszcze bardziej zajmują nasze serce.
-Kilka humorystycznych scen, szczególnie chwila z dzieckiem i w windzie.
-Finnick. Mimo wszystko.
-Efekty specjalne.
-Scena z Rue
- Zima i śnieg.
-Kostiumy. Przede wszystkim pamiętna suknia ślubna, jednak również wiele innych, mniej spektakularnych.

Słowem podsumowania - z sentymentu, film podobał mi się, jednak pewne wahania reżysera zaważyły na całości i chcąc uniknąć niektórych brutalnych scen, jednocześnie je zostawiając czy też starając się przeskakiwać z tematu na temat, zrobiono film, który mógł być o godzinę krótszy i o wiele lepszy. Mimo wszystko, miał też kilka mocnych punktów i trudno tego nie docenić.

Ocena: 6/10

wszystkie grafiki pochodzą z tumbrla